چه ایرادی دارد که در برابر این گزاره تسلیم شویم که « من در بسیاری از مسائل کوچک هستم»؟

هنر تسلیم شدن | در چه مسئله‌ای بزرگ هستیم؟

خودشناسی, روان‌شناسی تحلیلی, گالری هنرها

قبل‌ترها، کسی که سن و سال بیشتری داشت و ریش‌سفید لقب می‌گرفت، به عنوان بزرگ‌تر تلقی می‌شد و حرمت بیشتری برای او قائل بودند.

جلوتر که آمدیم، در کنار سن تقویمی، سن عقلی نیز مطرح شد. ممکن است کسی به تناسب سن تقویمی خود بزرگ نشده باشد و یا عکس آن، سال‌ها جلوتر از سن تقویمی خود باشد.

گذشته از سن تقویمی، فکر می‌کنم سن عقلی هم به اندازه‌ی کافی راه را برای‌مان شفاف نکرده.

اگر یکی از راه‌های شناخت هر آدمی را این بدانیم که چه مسائلی ذهن او را به خود مشغول داشته‌اند، این موضوع را هم می توان در نظر گرفت که در قبال مسائلی که اندوخته‌ای در آن ندارد چه واکنشی نشان می‌دهد.

این‌که بخواهم در هر مسئله‌ای -که نه دانشی اندوخته‌ام، نه تجربه‌ای و نه دستاوردی- سخن بر زبان برانم، نشان از بزرگی نیست.

بدیهی است با چنین واکنشی در همان دسته از رجزخوان‌هایی چپانده می‌شوم که خیال می‌کنند در هر حوزه‌ای صاحب‌نظر هستند و گاه برای چیره شدن بر حریف به رفتارهای خروس‌جنگی‌مآبانه روی می‌آورند. به راستی اینان جماعتی هستند که درخور گوش شنوا نیستند.

چه ایرادی دارد که در برابر این گزاره تسلیم شویم که «من در بسیاری از مسائل کوچک هستم»؟

به قول جوزف کمبل:

«تسلیم شدن هم بخشی از ماجراست؛ قهرمان کسی است که می‌داند کِی و در مقابل چه چیز باید تسلیم شود.»

مطلوب آن‌که، عوض رجزخوانی در هر مسئله‌ای، یک بار از خود بپرسیم:

مسئله‌ای که دوست دارم در آن بزرگ شوم چیست؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *