یک پیشنهاد کودکانه برای صلح جهانی

تا کنون پیشنهادات زیادی برای صلح جهانی از طرف متفکران، سیاستمداران و بزرگان و نخبگان دیگر عرصه ها مطرح گردیده؛ از پیشنهاد خلع سلاح های کشتار جمعی تا تشکیل مجمع های عمومی جهانی و سایر.

خطر نابودی بشر به دست بشر چنان فکر انسان را به خود مشغول داشته که فیلسوفی چون برتراند راسل به خود جرئت می دهد و می گوید:

“علم تا بدان جا پیش رفته است که دو راه برای بشر باقی نگذاشته، یا همه باید بمیرند و یا همه باید زنده بمانند.”

در این میان، می توان نه به عنوان یک متفکر، سیاستمدار و یا صاحب نظر در عرصه های علم، هنر و فرهنگ، بل به عنوان یک کودک، یک پیشنهاد کودکانه ارائه داد.

به کودکان بنگرید. در اوان کودکی زبان اصوات و به تدریج زبان اشارات و زبان حرکات در میان تمامی آنان یکسان است. دنیای ایشان عاری از کینه، نفرت، حسد و هر گونه خشونت پایداری می باشد که می تواند فاجعه به بار آورد. این زبان مشترک همسو با طبیعت و برگزیده ی طبیعت برای آنان است.

حال در نظر آورید که اندکی بر سن ایشان افزوده گردد و کلمات به عنوان یک تکلم پیشرفته تر نسبت به اصوات، اشارات و حرکات پا به میدان گذارند، آنگاه، زبان های قراردادی میان انسان ها شکل می گیرند، تفاوت ها آغاز می شوند و تا مرزهای خشونت پیش می روند.

چون زبان هایشان متفاوت است، یکدیگر را نمی فهمند و فکر می کنند که با تفاوت نوع زبان، نوع بشر نیز متفاوت هستند. این تفاوت آن ها را وا می دارد که خود را برتر از دیگری بدانند و ناگزیر به راه هایی روی آورند که از خشم نشئت می گیرد و به خشونت منتهی می گردد.

آری این پیشنهاد کودکانه این است که به کودکی بازگردیم؛ باز به طبیعت بشر رجوع کنیم؛ و باری دیگر یک زبان مشترک برای جهانیان به پیروی از طبیعت ارائه دهیم.

شاید آن زبان، زبان حرکات باشد.

تاریخ انتشار نوشته:

۱۴ام بهمن ۱۳۹۶