هیچ سِحری در کار نیست!

روان کاوان معمولاً پنج شش سال اول زندگی را مهمترین سال های طول عمر انسان در نظر می گیرند و بر این عقیده اند که شخصیت انسان در طی همین سال ها شکل می گیرد.

با اتکا بر علم روان کاوی، می بایست نکته ای تربیتی را در اوان کودکی بدان توجه نمود.

هر گاه کودک به اقتضای سنش، و هم چنین نیازش به کنجکاوی و شناخت حاصل از آن که بر مبنای قوای حواس او کسب می شود، خواهان شی ئی شد که در فاصله ی دورتری نسبت به او قرار داشت، در این زمان دو حرکت را می توان انجام داد:

حرکت اول، حرکت دادن شیء به سمت کودک و حرکت دوم، به حرکت واداشتن کودک به سمت شیء است.

حرکت اول می تواند یکی از دلایل تنبلی حرکتی در بزرگسالی باشد و حرکت دوم همان نکته ی تربیتی ای می باشد که لازم است مورد توجه قرار گیرد و به تجربه دریافت که هر موفقیتی، با حرکت از جانب ما رخ خواهد داد.

باید فهمید و فهماند که هیچ سحری در کار نیست. هر چه هست، رفتن است و جُستن و یافتن و باز جُستن و مجموعاً، حرکت.

تاریخ انتشار نوشته:

۱۶ام بهمن ۱۳۹۶