نکته ای آموزشی در یادگیری زبان ژاپنی و سایر زبان های خارجه

قبلاً هم ریتم طبیعی یادگیری زبان را آورده بودم و آن عبارت است از:

شنیدن؛ گفتن؛ خواندن؛ و نوشتن.

جهت سهولت می توان آن را به دو دسته ی کلی و با حفظ همین ترتیب، تقسیم نمود.

دسته ی اول: شنیدن و گفتن.

دسته ی دوم: خواندن و نوشتن.

اگر یادگیری زبان ژاپنی و یا هر زبان دیگری را در نظر دارید، لازم است ابتدا مهارت در دسته ی اول را تقویت کنید و آنگاه با تسلط بر دستور زبان و قواعدی که بر این شنیدارها و گفتارها سایه انداخته به تقویت مهارت خود در دسته ی دوم بپردازید و این روند طبیعی یادگیری زبان ژاپنی و کلاً هر زبان خارجه ی دیگری است.

ژان ژاک روسو معتقد است که باید اول شاگرد پدیده ها و اعمال را مشاهده کند و آزمایش ها را هم خودش انجام دهد تا بعد بتواند قواعدی را که بر این اعمال و پدیده ها حکمفرماست، شخصاً کشف کند.

این نکته ی آموزشی صرفاً به مبحث یادگیری زبان محدود نمی شود و مصادیق آن فراوانند.

استادی داشتم که در رابطه با نظریه های روان شناسی می گفت:

اگر ما به کاربرد نظریه ها مسلط باشیم اما از بیان عاجز، مقهور گشته ایم هم چنانکه اگر از عهده ی بیان برآییم اما در عمل درمانده شویم. و البته این دومی وضعی وخیم تر است از اولی.

در تکمیل حرف او و صحت سخن روسو، به نظرم آنچه مهم است، در ابتدا، اولویت و ارجحیت دادن به مهارت در کاربرد نظریه ها و سپس  تسلط به بیان آنهاست.

رجوع کنید به کودکی تان، به یادگیری زبان مادری، و سپس به بزرگسالی تان و یادگیری زبان دوم، زبان های خارجه، آنگاه خود بسنجید و قضاوت کنید که برای یادگیری زبان دوم، طبق نظر روسو عمل کردن کارآمد تر است یا طبق شیوه های آموزشی رایج.

تاریخ انتشار نوشته:

۱۰ام اسفند ۱۳۹۶