شاید درمان تان این باشد

به نظرم گاهی چنان دردهایمان را بزرگ جلوه می دهیم که در نهایت و به اجبار ما را به سمت درمان های بزرگ رهنمون می سازد.

می توان به نوعی از درمان هم توجه داشت؛ درمان هایی که با یک حرکت کوچک و گام برداشتن کوتاه آغاز می گردد.

در واقع شاید بتوان گفت که یکی از بزرگترین اشتباهاتمان این است که طرح هایی بزرگ ارائه می دهیم که افکاری کوچک تعریفش می کنند و همین ما را از حرکت برای درمان دردها دور می گرداند.

هوشمندانه تر این خواهد بود که طرحی کوچک ارائه کرد که در دل خود فکری بزرگ نهفته دارد و بتوان با مجموعه ای از حرکت های کوچک، پرده از اسرار آن فکر بزرگ برداشت.

سخن از طرح هایی بزرگ به میان آوردن نه تنها مانعی است برای آغاز حرکت، بل نوعی از کمال طلبی را در ما پرورش می دهد که هرگز تقویت نخواهد شد تا به سرانجامی برسد.

تصور اینکه حرکت های بزرگ به یکباره شکل می گیرند دور از واقعیت است و حرکت های بزرگ چیزی جز مجموعه ای از حرکت های کوچک نیستند که پیوسته در پی یکدیگر رخ داده اند.

شخصاً حرکت شنا رفتن بر روی انگشتان دست را به شنا رفتن با مشت بسته و یا کف دست ترجیح می دهم و اینگونه به خود یادآور خواهم شد که قدرت شنا رفتن را تک تک انگشتان سبب می گردند.

به نظر شما آیا هر اقدام و حرکت تاثیرگذار به یکباره شکل گرفته یا حاصل توالی گام های کوچک است؟

تاریخ انتشار نوشته:

۱۹ام بهمن ۱۳۹۶