تنها راه غلبه بر بی‌تصمیمی

تنها راه غلبه بر بی‌تصمیمی، تصمیم گرفتن است.

واقعیت این است که هر گاه ما تصمیم نمی‌گیریم، در واقع تصمیم گرفته‌ایم که تصمیم نگیریم!

ماری لوئیز فون فرانتس گفته:

امکان رشد درونی در انسان چیز خطرناکی است،‌ زیرا اگر نخواهید شما را از پای درآورد، ‌ناچارید به آن بلی بگویید و با آن پیش بروید. گزینهٔ دیگری وجود ندارد. این، سرنوشتی است که باید آن را پذیرفت.

او معتقد است اگر غروب آفتاب باعث اندوه و دلگیر شدن شما شود، به این سبب است که پیش از آن به اندازهٔ کافی ماجراجویی در کار نبوده است.

گاهی کسالت و اندوه و بی‌حوصلگی ما را در دام بی‌تصمیمی می‌اندازد.

به قول فون فرانتس، بی‌حوصلگی تنها احساسی است ذهنی از سرِ سهیم نبودن در زندگی.

اگر شخص به اندازهٔ کافی ابتکار داشته باشد، همیشه می‌تواند از کسالت و اندوه دوری کند، تنها باید بداند چگونه با واقعیت کنار بیاید.

شخص باید خیال‌پردازی‌های خودجوش خود را با خودش به درون واقعیت ببرد،‌ و آن‌گاه بی‌حوصلگی برای همیشه از بین می‌رود.

بنابراین، کسالت نشانهٔ زندگی مسدودشده است؛ آدم نمی‌داند چگونه آن‌چه در درون خود دارد، وارد دنیای واقعی کند.

اگر انسان بتواند بازی کند،‌ بی‌حوصلگی از بین می‌رود.

استوارت براون، بنیان‌گذار مؤسسهٔ ملی بازی، تاریخچهٔ بازی شش هزار نفر را مظالعه کرده و این‌طور نتیجه گرفته که بازی قدرت آن را دارد که هر چیزی،‌ از سلامت فردی گرفته تا روابط، آموزش و توانایی نوآوری را بهبود دهد. او می‌گوید: «بازی به شکل‌پذیری، انطباق‌پذیری و خلاقیت مغز منجر می‌شود».

مختصر و مفید حرفش را این‌طور می‌گوید:

هیچ‌چیز مانند بازی مغز را روشن نمی‌کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

فهرست