آیندگان، مغزهای دیجیتالیته و زبان حرکات

نمی دانم. هنوز هم نمی دانم چه موجوداتی خواهند بود و چه نامی بر آن ها خواهند نهاد. بنابراین، شاید، آیندگان مناسب ترین واژه ای باشد که می توان به کار برد.

آیندگانی که طی یک فرآیند، مغزهایشان دیجیتالیته خواهد شد. صفحه ی دیجیتال دیگر بر روی ابزارهای الکترونیکی پدیدار نمی شود؛ بلکه، در فضای معلقِ مقابل دیدگان شان ظاهر می گردد.

همه چیز قبل از رخ دادن به مغزهای شان دیکته می گردد. اعم از تفکر، عواطف، رفتارها و احساسات. اینکه، در چه زمانی و به چه بیندیشند؛ چه هیجانی را تجربه کنند؛ و چگونه عواطف و احساسات خود را بروز دهند. درست همانند ساعت زنگ دار امروزین. منتهی با این تفاوت که علاوه بر زمان، کیفیت آن را نیز مشخص می کنند.

زبانِ آیندگان، زبانِ حرکات است. زبان تمامی جهانیان. زبانی که حتی بدون رد و بدل کردن یک کلمه، و تنها از طریق تفکر دیجیتال شده، ارتباط میان آنها را میسر می سازد؛ پیوند می هد و می گسلاند.

این تفکرِ ربات گونه ای است که در قالب جسم انسان نشانده خواهد شد و مفاهیمی چون آزادی، اختیار و انتخاب، از نو، در درون چنین مغزهایی معنا می یابد.

اینکه آیندگان در آن برهه از زمان، چه نقطه ای از مکان را جهت سکونت برخواهند گزید، معمایی با پاسخی شگفت انگیز برای ما انسان های امروزی خواهد بود.

مسلماً، مریخ، آن پاسخ شگفت انگیز نیست!

تاریخ انتشار نوشته:

۷ام شهریور ۱۳۹۶